waarom mag ik bij een particulier minder rente rekenen dan bij een bedrijf

Twee wetten, twee soorten rente

Dat mag omdat er twee verschillende regelingen zijn, en die zijn niet voor niets gescheiden. Bij een consument geldt de wettelijke rente uit artikel 6:119 van het Burgerlijk Wetboek. Bij een zakelijke klant geldt een andere, hogere rente: de wettelijke handelsrente. De wetgever heeft die twee bewust apart gehouden, omdat een particulier in de wet extra bescherming krijgt en een bedrijf niet.

De gedachte achter dat onderscheid is simpel: een consument is meestal geen professionele partij. Hij sluit niet dagelijks contracten en heeft niet dezelfde onderhandelingspositie als een bedrijf. Een bedrijf dat te laat betaalt aan een ander bedrijf, wordt gezien als een partij die het risico van te laat betalen zelf kan inschatten en inprijzen. Vandaar de hogere handelsrente tussen bedrijven: die werkt ook als prikkel om zakelijke rekeningen wél op tijd te betalen. Wil je precies weten welk percentage voor een particuliere klant geldt, dan lees je dat na op de pagina over hoeveel rente je een particuliere klant mag rekenen.

Waarom dat in de wet zo verdeeld is

Deze scheiding volgt uit artikel 6:119 van het Burgerlijk Wetboek, dat specifiek de wettelijke rente voor een consument regelt. Dat artikel staat los van de regeling voor handelsrente tussen bedrijven, en die twee bepalingen kennen elk hun eigen percentage. Belangrijk is: dit gaat alleen over de rente. De incassokosten zijn een ander onderwerp, met een eigen staffel uit het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Hoe die staffel werkt en wat je daarmee mag berekenen, staat op de pagina over hoeveel incassokosten je in rekening mag brengen. Rente en incassokosten lopen dus naast elkaar, maar volgen allebei hun eigen regels — en bij een consument is de rente lager, terwijl de incassokosten juist wel voor beide categorieën uit dezelfde staffel komen.