in mijn algemene voorwaarden staat een andere betalingstermijn wat geldt nu

Uw eigen betalingstermijn gaat meestal voor

De termijn in uw algemene voorwaarden geldt, zolang die duidelijk overeengekomen is met uw zakelijke klant. Bij handelstransacties tussen bedrijven staat het partijen vrij om een betalingstermijn af te spreken; artikel 6:83 sub a van het Burgerlijk Wetboek noemt de wettelijke termijn alleen als achtervang voor het geval er niets is afgesproken. Staat er in uw voorwaarden "binnen 30 dagen na factuurdatum" en heeft de klant die voorwaarden aanvaard, dan is dat de termijn die telt voor het moment waarop hij in verzuim raakt.

Er is één grens: bij handelstransacties mag een afgesproken termijn niet zo lang zijn dat die kennelijk onredelijk is voor de schuldeiser. Richtlijn 2011/7/EU, waarop de Nederlandse regels over handelsrente zijn gebaseerd, gaat uit van een termijn van maximaal 60 dagen als uitgangspunt; een langere termijn moet dan wel uitdrukkelijk zijn overeengekomen en mag de leverancier niet onredelijk benadelen. Voor de meeste facturen tussen bedrijven met een gangbare termijn van 14 of 30 dagen speelt die grens niet. Vanaf welke datum u vervolgens mag gaan rekenen, legt u uit in vanaf wanneer mag ik rente rekenen over een onbetaalde factuur.

Waar dit op stoelt: verzuim volgt de afspraak, niet de wet

Verzuim ontstaat volgens artikel 6:83 BW automatisch zodra de overeengekomen termijn is verstreken, zonder dat daarvoor eerst een aanmaning nodig is. Staat er niets in de voorwaarden, dan geldt de wettelijke termijn uit artikel 6:119a BW als vangnet. De hoogte van de rente die u vanaf dat moment mag rekenen, staat los van welke termijn er gold; hoe u die berekent, leest u in hoeveel handelsrente mag ik een zakelijke klant rekenen.