klant beweert dat hij de factuur nooit heeft gekregen wat nu

Ontvangst is geen vereiste, verzuim wel

De vraag of de factuur is aangekomen, is minder belangrid dan de vraag of uw klant in verzuim is. Verzuim treedt op grond van artikel 6:82 BW meestal in nadat een aanmaning met redelijke termijn is verstuurd en die termijn is verstreken — niet door de enkele ontvangst van de factuur zelf. Een klant die zegt "ik heb nooit iets gehad" bestrijdt dus vaak niet het bestaan van de vordering, maar probeert het moment van verzuim (en daarmee de rente en de 40 euro vergoeding uit Richtlijn 2011/7/EU) naar achteren te schuiven. Dat is een ander verweer dan de klant die de factuur inhoudelijk betwist — hier gaat het puur om aflevering, niet om de inhoud.

Praktisch betekent dit: verstuur de aanmaning of ingebrekestelling opnieuw, aangetekend of met leesbevestiging, en laat de klok vanaf dat moment opnieuw lopen. Bewaar het verzendbewijs van de eerste factuur (verzendlog, postregistratie, e-maillogboek) — niet omdat u moet bewijzen dat hij ontvangen is, maar omdat het de bewering weerlegt dat er nooit iets verstuurd is. Ligt het probleem bij het adres zelf, dan speelt een net iets ander punt: factuur naar oud adres gestuurd telt de termijn dan nog gaat over de vraag of verzending naar een niet meer juist adres de termijn wél of niet laat lopen. Bij een handelsklant die dit argument herhaaldelijk gebruikt, is het verstandig een vast verzendproces met bewijs aan te houden voor toekomstige facturen.

Verzuim volgt uit artikel 6:82 BW, niet uit ontvangstbewijs

De grond hiervoor is artikel 6:82 BW: verzuim treedt in na een aanmaning die een redelijke termijn stelt en waarna die termijn zonder betaling verstrijkt, of — bij een fatale termijn — automatisch bij het verstrijken daarvan volgens artikel 6:83 BW. De wettelijke handelsrente en de vergoeding van 40 euro uit Richtlijn 2011/7/EU zijn gekoppeld aan dat verzuimmoment, niet aan het moment van ontvangst van de oorspronkelijke factuur.