wat is het verschil tussen een aanmaning en een ingebrekestelling

Aanmaning en ingebrekestelling doen iets anders

Een aanmaning is een herinnering met druk: je zegt dat de betaling nog niet binnen is en dat je nu echt betaling verwacht. Een ingebrekestelling is zwaarder: dat is de brief die je klant formeel in verzuim zet, met een laatste, redelijke termijn om alsnog te betalen. Na die termijn is de klant niet meer "te laat", maar juridisch "in verzuim" — en dat verzuim is precies het moment waarop je aanspraak kunt maken op wettelijke rente en op vergoeding van incassokosten volgens artikel 6:96 van het Burgerlijk Wetboek Boek 6.

In de praktijk stuur je vaak eerst een aanmaning, als tweede stap na de vriendelijke herinnering, om te laten zien dat je het serieus neemt. Blijft betaling dan nog uit, dan volgt de ingebrekestelling: de brief die de deur opent naar rente en kosten. Bij een zakelijke klant mag je die twee stappen best kort op elkaar laten volgen; er is geen wettelijke verplichte wachttijd tussen aanmaning en ingebrekestelling zoals die er wel is bij de veertiendagenbrief voor consumenten. Wat er precies in zo'n ingebrekestelling moet staan om als geldig te gelden, lees je in de opbouw van een ingebrekestelling. En het moment waarop je klant daadwerkelijk in verzuim raakt, hangt af van hoe die termijn is verstreken — dat wordt uitgelegd op de pagina over het intreden van verzuim.

Waar dit verschil vandaan komt: artikel 6:96 BW

Artikel 6:96 van het Burgerlijk Wetboek Boek 6 koppelt de vergoeding van incassokosten aan het verzuim van de schuldenaar, niet aan het versturen van een aanmaning op zich. Een aanmaning is dus een middel om druk te zetten, maar pas de ingebrekestelling — met een daarin genoemde redelijke termijn die verstrijkt — zorgt voor het rechtsgevolg "verzuim". Het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten werkt vervolgens uit hoeveel je vanaf dat verzuim aan kosten mag rekenen volgens de staffel.